De boten van Breskens

Het was al herhaaldelijk ter sprake gekomen dat we van de zomer terug zouden keren naar Breskens voor een tochtje op de zeilboot. Maar toen vriend Piet kwam, met het voorstel dat we misschien wel eent tochtje met een heel grote chique zeilboot konden maken, hebben we niet langer meer gewacht voordat we de daad echt bij het woord voegden. Dus we sprongen in de auto, om de tocht naar het zuiden opnieuw te maken. Naar het Pietoreske Breskens en de veilige thuishaven van Piet en Boris.
Dit keer ging de toch heel voorspoediger, omdat we de weg wisten en de sneeuwjacht ontbrak.
We begonnen ons spontane weekend met een rustig hapje eten in de jachtclub van Breskens. Lekker bijkletsten met Piet, een wijntje erbij. We voelden ons al snel weer thuis. Korte tijd later werd ons drietal gecomplementeerd door de komst van Wim. Schoonvader van Piet’s dochter en tevens kapitein van eerdergenoemde zeilboot..
Nou, dat werkte zeer sfeerverhogend! Want we konden het wel vinden met deze Breskense Zeebonk. Wim woont zelf, met zijn vrouw Lilian, in een apartement aan de zee. Dus na het eten werden we gastvrij uitgenodigd om een afzakkertje aldaar te halen. Geweldig was dat! Lekker op het terras met sterrenkijker waarmee je de mensen in Vlissingen kon zien dansen. Gelukkig was de positieve kennismaking wederzijds en na dit avondje doorzakken gingen ze overstag: we mochten de volgende dag wel een tochtje meezeilen. Maar, we stelden wel als voorwaarde, dat Susan en ik voor de hapjes en de drankjes (waaronder 2 flessen champagne) zouden zorgen.
Zo gezegt zo gedaan en zaterdag waren we dan ook de 2 gelukkigste Amsterdammers in Breskens, toen het zeiljacht de haven verliet. Het was heerlijk weer, niet veel wind, maar wel vollop zon. Hierdoor konden we comfortabel van alle lekkerijen geniet en hebben we ook nog als toetje een Zeehond op het droge gespot.
Ondanks de spontaniteit van het bezoek, betekende het niet dat Piet alle tijd voor ons zou hebben. Na aankomst in de haven, toen het dek weer gepoetst was en de rommel opgeruimd, moest hij zich uit de voeten maken voor een familie etentje. Gelukkig wilden onze nieuwe vrienden Willem en Lilian zich wel over ons bekommeren. Die middag was er nl. een opening van het nieuw terras in de Jachtclub, inclusief happy-hour!
Na binnenkomst bleek Breskens toch wel weer een wereldstad te zijn. Het duurde niet lang of Susan was in gesprek met bekenden (lees: bekenden van bekenden). Vervolgens hebben we met z’n vieren van alle lekkere hapjes genoten en alle speeches aangehoord van de Breskense Bobo’s. Ook al kende je ze niet, het was erg lachen.
En trouwens, Breskens kende ons wel na die avond. Want na het eten zochten we een behaaglijk plekje in wat luie stoelen bij de bar. Piet voegde zich al snel weer bij ons, de muziek werd aangezwengeld en de contacten met de locals werden verder uitgebreidt.
Dit werd ons niet in dank afgenomen door de local lady’s, die ons toch wel als bedreiging zagen voor het wegkapen van het mannelijkschoon.
Maar ach nee, zo zijn we niet. We hebben alleen de jarige Job ingepalmd, jong leuk ventje die zich geen raad wist met al die aandacht. En de enige man die we op ons knieen kregen was Willem. Maar we waren dan ook wel weer geweldig die avond!