Avondje Amsterdam- complêt

Het gebeurt niet vaak, maar dit weekend is het toch weer gelukt om de 2 bruisende mama’s naar Amsterdam te lokken om met 2 gezinsloze singles een avondje de bloemetjes buiten te zetten.
Nadat Jannet en Sabine hun weekendtassen in de ‘Lierhof-inn’ hadden gedropt, nog wat laatste kleding keuzes met elkaar hadden doorgenomen en een kleine voorborrel hadden genuttigd, was het tijd om te gaan dineren in ‘Maison Marjo’ op de Sesamstraat.
Het was alweer even geleden dus, zodra ze de lokatie hadden bereikt en met een glas wijn op de bank waren geploft, was de volume knop niet meer te temmen.
Ik had er zin in, dus voor deze speciale gelegenheid heb ik alles uit de kast getrokken om een onvergetelijke maaltijd op tafel te zetten, zie hier het menu.












Gelukkig wisten de gasten mijn kookkunsten ook te waarderen. Wat natuurlijk voor nog meer groepsvreugde zorgde. Moet zeggen dat het wel weer een tijdje geleden was, dat ik me zo had uitgesloofd. Hmm, ben het nog niet verleerd gelukkig.
Echter, na het hoofdgerecht kwam er toch een klein stressmoment. Het was al laat (hoe laat weet ik niet meer), we waren totaal de tijd vergeten en Susan attendeerden ons er op toch eens aanstalten te gaan maken om te vetrekken naar het volgende evenement.
Helaas, het toetje werd deels overgeslagen (wellicht een geluk bij een ongeluk, daar ik al doorhad dat er bij het toetje toch wat aan prefectionisme zou ontbreken, daar mijn mixer zoek was. Heb je wel eens slagroom geklopt met de hand.....? Ik doe het in ieder geval nooit meer.)

Na wat aardbeiensalade voor Susan en een stevige Nespresso voor Jannet, werden de contacten gelegd met het Taxibedrijf door Taxivriend en -vijand Susan.
Het duurde dan ook niet lang voordat Harry met een echte Taxibus kwam voorrijden om de dames in te laden. Tijdens de rit zat de stemming er al goed in (om mijn familie te beschermen zal ik niet verder in detail treden), maar Harry kon wel wat oordoppen gebruiken.
Na een rappe rit, werden we netjes voor hotel Arena afgezet, waar zich al een lange rij had gevormd voor het dansfeest ‘Eighties-verantwoord’. Maar het geluk was weer eens met ons, door een van de gastheren werden we doorverwezen naar een ander ingang in het naast gelegen cafe, waar we zonder rij de zaal konden bereiken, jas op hangen en de dansvloer op.... waar vervolgens nog helemaal niemand te vinden was. We hadden het hele rijk alleen. Maar dat duurde niet lang, want die rij van buiten kwam snel naar binnen. We werden zelfs genoodzaakt het podium te bestijgen om genoeg ruimte over te houden voor onze explosieve moves die onze interpretatie van dansen moest voorstellen.


Met name Sabine was weer helemaal los die avond. Hmm, misschien wordt het voor de single onderhand wat gewoon dit soort avonden mee te maken... al is de uitgaansfrequentie de laaste maanden toch met rasse schreden gedaald. En uiteindelijk was dan ook de enige niet-single die avond het meest in trek. I knew you still got it!

Janet en ik hadden voor de gelegenheid niet helemaal de juiste outfit uitgekozen. Janet d’r netpanty begon toch aardig dwars te liggen onder haar voeten en mijn super gave multi-colour pumps waren ook eigenlijk niet geschikt voor deze avond. Als spelbreker moest ik het als eerste opgeven die avond wegens de pijn aan mijn voeten. Maar de ladies bleken solidair en als kwartet verlieten we om een uur of 3 de danszaal. De terugrit in de taxi ging er dit keer wat rustiger aan toe, Sabine liet zich zelfs helemaal onder zeil glijden.
Tot slot nog een kleine marteling, omdat de taxi me op het Hoofddorpplein dropte en ik nog zo’n 300 meter op mijn pijnlijke stelten moest afleggen. Moe maar voldaan kon ik tenslotte van een welkome nachtrust genieten.