Bubbels in Breskens

Daar wintersport er dit jaar weer niet in zat, was het een welkome uitnodiging van een van onze Griekse schippers, een paar dagen in het 'Piet'-oreske Breskens te vertoeven. Donderdag voor oudjaar pikte ik even voor half 6, Susan en Mascha op om met mijn (zo bleek later wel) zeer betrouwbare, snow-slippage-proof bolide de lange reis te gaan beginnen. Aalsmeer - Vlissingen - Breskens.
Niet helemaal de kortste weg om via Vlissingen te rijden, geachte lezer trek hier lering uit: de Westerschelde tunnel staat niet aangegeven. De Tol moet je volgen, dus niet doorrijden naar Vlissingen. Dat gaat een stuk sneller.
Het eerste deel van de rit ging nog voorspoedig. Ondanks dat er die morgen een paar winterse dagen werden aangekondigd. Maar hoe zuidelijker we kwamen, hoe witter het werd. Eenmaal aangekomen in Vlissingen wist een vriendelijk pompedeuse ons gelukkig snel de goede weg te vertellen. Terug dus!
Nadat we even later wel op de goede route te zaten, werdt onze navigatie fout al snel teniet gedaan doordat we achter een heuse sneeuwschuiver terecht kwamen. Dankbaar sukkelden we op een drafje van zo'n 40 km per uur achter onze nieuwe vriend aan. Helaas moest dit gepaard gaan met een klein ongelukje... ik, met het stuur in handen, verloor een contactlens. Lichte paniek bij mijn buurvrouw (die volkomen blind is als haar dat overkomt) die meteen met een welgemeend maar niet zo'n heel handig advies kwam: parkeer even langs de kant van de weg.... Omdat ik echter liever niet met de Punto in een pak sneeuw langs de kant van de weg wilde belanden verkoos ik toch optie 2: Susan, tot de achterban(k) verbannen, haalde snel de hoedenplank los, reikte naar mijn vakantiekoffer en na wat rommelen toverde ze er een bril op mijn sterkte uit!
Bril op, 2e lens uit (zijn gelukkig wegwerpers, verder niemand geraakt) en de rit was weer verzekerd van een risicootje minder. Op naar de een-na-laatste etappe van de reis: de tunnel. De tollenaar was ook al zo vriendelijk en deelde mede: 'Je hebt een kapotte koplamp, bent bijna niet te zien!' Ach, dat kan er nog wel bij in die sneeuw. Eenmaal door de tunnel heen werd het helemaal feest. Als snel haalde we de auto bij die op kop lang... die stond even stil voor ons... reed even achteruit... deed even zijn deur open om te kijken hoe zijn 4-weel-drive kon slippen in de sneeuw... en reed vervolgens stapvoets verder. Het duurde niet lang eer we een enorme file achter ons hadden verzameld...
De laatste rotonde voor Breskens had hij ons eindelijk gelost, we sloegen af richting Breskens. Populair dorpje, daar het grootste deel van de file ons volgende. Voor de zekerheid hadden we in het dorp zelf toch nog even de weg gevraagd. Je wil toch niet graag verkeerd rijden als je door zo'n pak sneeuw heen moet. Maar toen ook de eerste volgauto hetzelfde deed, dachten we toch echt dat er een flink feest was bij Piet thuis en dat ze er allemaal naartoe gingen.
Even later nog even een kleine afdaling en een laatste hindernis, te weten de auto parkeren in 30 cm sneeuw en na een tocht van 4 uur kon onze gastheer Piet ons dan eindelijk verwelkomen.
En wat een feest! Het begon allemaal met champagne bij de openhaard (later werd dit champagne bij het ontbijt, champagne na de sneeuwjacht, champagne als tussendoortje en champagne als voor-aperitief).
De eerste verhalen werden uitgewisseld en als snel mochten we aanschuiven aan een tafel vol kazen, wijnen en overige lekkernijen. Ja die Piet wist wel wat we nodig hadden!
Na een heerlijke nacht slapen, werden we de volgende ochtend wakker met die gezellige deken van sneeuw rond het huis, koffie in de pot en broodjes in de oven. Een gezellig ontbijt, natuurlijk afgetrapt met een heerlijk fles bubbels, de kleur was dit keer roze.
De plannen voor die dag werden gesmeed. Boris, Piet's trouwe viervoeter, moest er nodig eens uit. Met de aangekondigde sneeuwjacht voor de deur, stonden de meisjes te popelen buiten te gaan spelen. En een toertje Breskens is dan zeker de moeite waard.
Na een wandeling door de buurt en de aanschouwing van Piet's zeilboot op het droge, werd het tijd om de dijk over te steken naar de haven en een heuse rondleiding te krijgen op een echte vissersboot. Niet zomaar eentje, dit was wel een van de jongste in Nederland dus een van de meest luxueuze exemplaren. Het aantal foto's van dit schip is te over, dus hier slechts een kleine verzameling.








De vissers waren nog druk met opruim- en reparatiewerkzaamheden, omringt door de kleurige netten. Hun vrouwen maakten het schip weer schoon en opgeruimd, klaar voor de volgende afvaart in het nieuwe jaar. We mochten zelfs een kijkje nemen, op onze sokken, in het reeds blinkende 'captains kingdom'. Een enorme stuurhut met de nieuwste snufjes en een geweldige troon voor het opperhoofd. Vervolgens ging de tour verder naar de machinekamer, die zo clean was als de badkamer van mijn schoonzus. Totslot kregen we alles te weten over een ludiek transportsysteem om de gevangen vis meteen te sorteren en op te slaan in een enorme vriesruimte benedendeks.
Na de leerzame momenten werd het tijd om te genieten van de winterse haven en zoals het een goede dame betaamd, te shoppen. Dit keer in een nautische vaarshop vol met spullen waar je hebberig van wordt. Poe poe, na al dat shoppen en de chocolademelk en koffie 'met' in de lokale kroeg, werd het tijd om huiswaards te keren. Lekker even bijkomen en bijpraten in de knusse omgeving van huize Ocke. We zegen tevreden neer bij de openhaard, onder het gezelschap van elkaar, Boris en champagne. Gezellig keuvelend en liedjes radend nam ik ook nog even mijn handwerkje op (feestjurkje voor oudjaarsavond).
Maar het hield nog niet op voor die dag. Het volgende hoogtepunt van de vakantie brak aan, toen Piet ons meenam (of eigenlijk de taxi chauffeur, want het was niet veilig meer te rijden, met al die... sneeuw) naar het restaurant van een van zijn dochters.
Bij aankomst in etablissement 1880, gelegen in een naburig dorp, werden we meteen begeleid naar de keuken. Daar, midden tussen de activiteiten van die avond, mochten we genieten van het aperitief. Met twee ogen de keuken inkijken! Waar maak je dat nog mee? Ook als je de vader van de kokkin niet in je gezelschap hebt trouwens. Na een heerlijke amuse begaf ons jolige viertal zich naar de tafel. Ook vanaf deze plek hadden we rijkelijk toezicht op het heiligdom van de kok. Die avond, die veel te kort leek, genoten we van de lekkerste gerechten met de lekkerste wijnen als arrangement. Goede gesprekken en veel gelach vulde de avond.
Wonderbaarlijk was de aanblik in de keuken, voordat er een gerecht werd opgediend. Onder toezicht van de hele crew werden de borden opgemaakt en gekeurd voordat deze werden meegenomen naar de betreffende tafel. Dit gaf een echt gevoel van samenhorigheid, in de liefde voor de kunst van het koken. De schoonzoon van Piet, de meeste correcte garcon die je je kan voorstellen, gaf na sluitingstijd nog een extraatje kado. Veilig bracht hij de 3 licht beschonken, veel te drukke jonge vrouwen en idem schoonvader, weer thuis. Je begrijpt, het licht ging vervolgens al snel uit...
Zaterdagochtend... lichte spanning toen ik wakker werd. We zouden vandaag de reis naar huis weer inzetten om die avond in Amsterdam de jaarwisseling te gaan vieren. Voorzichtig schoof ik de gordijnen opzij... oef... de sneeuw was nagenoeg verdwenen. We konden veilig naar Nederland terugrijden. Na het ontbijt, dit keer zonder champagne, moesten we Piet weer verlaten en Breskens achter ons laten. Voldaan reden we naar huis, met een welgemeend voornemen dit het volgende jaar snel weer te doen. Ook als er geen sneeuw zou liggen.