Pa en Ma Hertogh: 40 jaar getrouwd!

Na 40 jaar was het dan eindelijk zover. De kinderen waren gebaard, de status van opa en oma bereikt evenals de pensioengerechtige leeftijd. Dus het was tijd voor een volgende mijlpaal: Het Robijnen Huwelijk.
Zoals het een goed nageslacht betaamd, probeerden wij op gezette tijden die dag ook ons steentje bij te dragen door af en toe voor een verrassing te zorgen. Voor mijzelf begon de dag dan ook enigszins gespannen. Ik was de nacht voor deze feestelijke dag al bij mijn ouders blijven slapen, om voor dag en dauw het bed uit te sluipen en een ontbijtje voor hen te bereiden.
Echter, die spanning was vanzelfsprekend ook bij mijn ouders aanwezig. Mijn moeder was me voor en vertoefde al vroeg in de ochtend op de begane grond. Nadat ik een half uur mijn oor te luister had gelegd om te achterhalen of ze nog plannen had haar warme bedje nog even op te zoeken, gaf ik het op. Als ze niet vrijwillig naar boven zou gaan, dan maar onder dwang. Met de opdracht alvast maar te gaan douchen keerde ze weer terug naar boven, waarop ik met mijn (nu minder geheimde) activiteiten kon aanvangen. Warme broodjes uit de oven, vers gekookte eitjes (die ik vervolgens vergat op te dienen) en een mooi gedekte tafel inclusief feestelijke corsages voor die dag en natuurlijk champagne (waar ik zelf ook wel een glaasje in mee toostte). Gelukkig vertellen mijn ouders elkaar niet alles en was het in ieder geval voor pa nog een leuke verrassing.
Al snel liet ik het gelukkige paar achter aan hun ontbijtje, om met mijn eigen douche en optut activiteiten aan te vangen. Er moest vervolgens ook nog een lunch voorbereid worden die mijn ouders tussen kerkdienst en receptie in eigen huis wilden opdienen.
Omstreeks half 11 kwamen de eerste Brabantse familieleden aangedruppeld, zodat we gezamelijk naar de kerk konden gaan. Toen we eenmaal in de kerk onze plaatsen hadden ingenomen, kwamen we er snel achter dat de Brabanders van vaderskant toch wat moeite bleken te hebben de locatie tijdig te bereiken. Na de feestelijke mis, opgeluisterd door het herenkoor waar pa zelf dit keer geen deel van uit hoefde uit te maken, keerde het gezelschap terug naar ons ouderlijk huis om eerder genoemde lunch te nuttigen. Vakkundig uitgeserveerd door wat schoondochters en kleinkinderen.
Al snel kwam er nieuws van het afwezige Brabantse front. Treinen vertraagd, treinen gemist, bussen die voorlopig nog niet reden, tja het blijft een mijl op 7 om de Bollenstreek te bereiken.
Maar hulp was in aantocht, samen met broer Hans sprong ik meteen in de auto om de laatkomers op te halen van het station. Klein stress momentje van mijn kant, want over een kwartier moest ik de volgende verrassing in gang zetten. We hadden een bevriende fotograaf bereid gevonden een heuse trouwrapportage te maken, met als trouwauto een 40 jaar oude brandweerwagen die onze ouders thuis ophaalde en naar de verschillende plekjes in Noordwijkerhout zou brengen. Ze zijn even terug gegaan in de tijd, dit keer voor pa niet als chauffeur, maar als bijrijder. De Bavo, waar vaders wel 42 jaar zijn geld had verdiend, en de Prof. Aalbesselaan nr. 22, het eerste huis waar het paar ooit samen hun intrek hadden genomen, werden aangedaan voor de reportage.
Nadat ze veelvuldig en vakkundig voor de fotograaf had geposeerd, werd het tijd de volgende locatie van het feest op te zoeken: Restaurant Zegers. Hier zouden de receptie en diner plaatsvinden. En omdat 'Herrie in de keuken' deze plek al had doorgelicht en aangepast, beloofde het een groots feest te worden.
Naast de vele Brabanders stroomde het restaurant al snel vol met lokale bezoekers die mijn ouders een warm hart toe brachten. Gelukkig waren de meesten op tijd om getuige te zijn van het volgende, muzikale evenement.
Nadat het Herenkerkkoor nog wat liederen te horen had gebracht, stroomde er een hele lading rode truien binnen, voorzien van schippers petjes. Dat moest het Chianti koor wel zijn. Ook zij probeerden de gasten te vermaken, wat in eerste instantie niet lukte wegens het ontbreken van hun trouwe dirigent, wie anders dan de meest trouwe echtgenoot van die dag: Pa Hertogh. Als snel hielp hij hen uit de brand door het dirigentenpodium te bestijgen en zo een ware performance weg te geven. De vissers zongen uit volle borst en de gasten gaven uitgebreid hun oren te kost.
Na een uurtje kostelijk vermaak was het voor de dorstige vissers eindelijk zover, ze konden hun schoor gezongen kelen gaan smeren. Een grote golf van rode truien verplaatste zich naar de bar, in een mum van tijd was ik omhuld door mijn lievelingskleur en de barkeeper met een laag zweet van het biertappen.
Maar helaas voor de rode truitjes na een biertje of twee was het alweer tijd om te gaan, want het diner moest worden voorbereid. Dit keer hadden mijn ouders de organisatie wel uit handen gegeven en werden ze met familie en vrienden naar de kelder gedirigeerd.
Nu was het de beurt aan de zonen van het paar een verrassing voor te bereiden, want zodra we weer welkom waren boven in de zaal, zagen we op een groot scherm de rest van ons gezin, dat zich overzees bevond. Tja, de techniek staat tegenwoordig voor niets. Via een webcam werd de avonturiers live geprojecteerd op een groot scherm, om vanaf Seattle het kado aan te bieden namens alle kinderen en kleinkinderen. Een enveloppe met inhoud, als bijdrage om deze kersverse Amerikanen snel een bezoek te kunnen gaan brengen.
Nadat iedereen elkaar eindelijk gedag had gezegd via het medium, maakten ze plaats op het scherm voor een heuse slideshow, met historische foto's van Jan en Ria Hertogh.
Vele momenten uit de oude doos gleden tijdens het diner over het grote scherm. Uitgebreid voorzien van de verschillende commentaren van een ieder die hen afgelopen jaren hadden meegemaakt. Bijgaande slechts een gecensuureerde versie van het beruchte paar.
Maar er gebeurde nog meer tijdens het exclusieve diner. Nadat de kleinkinderen zich zoet achter de laptop hadden verschanst en de rest van hun toetje genoot, kwam er een heuse Zwarte Pietenband binnengelopen. Een verrassing die niemand had verwacht. Het bleek de band te zijn van Carnavalsvereniging 'de Vikings' die mijn vader mede heeft opgericht, zodra zijn Brabanste bloed in het westerse Noordwijkerhout was geacclimatiseerd... Hmm van viking tot schipper, ben benieuwd waar zijn volgende avontuur heen vaart.