Athene 2005

Op kompleet het verkeerde uur van de dag (18.00), zat ik in Athene op een terrasje aan een wiebelig tafeltje een Griekse salade te verorberen met een biertje. Het is overal gezellig druk, iedereen komt net uit zijn middagslaapje en drinkt een frappe. Behalve op het terras waar ik zat, kwam ik tot de ontdekking, daar zitten nog enkele misplaatste mensen al aan het vroege avondmaal.
In Pireaus had ik die middag afscheid genomen van de meiden, die hun weg vervolgenden terug naar Nederland. Ik had dus besloten nog wat dagen in mijn eentje door Athene te struinen. Echter, tijdens mijn salade, kreeg ik het bericht dat hun vlucht was gecancelled en ze helaas moesten overnachten in een 5 sterren hotel nabij het vliegveld, onder het genot van een room-service-groene-thee.
Voor mij ging echter na een 'drukke' week zeilen, al vrij snel het licht uit en ben ik in slow motion naar mijn hotel gehobbeld om, zo bleek later, het klokje rond te slapen.
Zondag vroeg op, jasu Athena! Mijn tocht door de stad begon met de beklimming van de Acroppolis. Moet je toch eens in de 10 jaar naartoe en zolang was het alweer geleden. Voor veel geld besteeg ik de berg om dichter bij de voorouders te komen van het volk dat mij altijd de rust wist te geven. Jammer wel van al die toeristen, ik hoorde gidsen in wel 10 verschillende talen. Maar door de gemiddelde leeftijd kwamen de oudheden me al aardig tegemoet. Het Parthenon blijft een geweldige indrukwekkend. Een reusachtige tempel van marmer, ooit voor een deel afgebroken en meegenomen door de Britten. Die er vandaag de dag nog leuk mee pronken.
Mijn weg vervolgde ik richting 'The Nation Garden' waar de tempel van Zeus staat, opweg naar een buurt genaamd ' Kolonaki'. Daar zouden de design winkels zich bevinden. Ik was wel benieuwd hoe de Grieken daarover dachten. Onderweg kwam ik langs het parlement, om net op tijd te zijn voor het wisselen van de wacht. Nou de poppen waren aan het dansen. 2 wachten, gekleed in een blouse met gepliseerde mouwen en dito rokje, geborduurd hesje en hoedje met een meter lange pluim. En, niet te vergeten, leuke pompoenen op hun schoenen. Als een echte Hugo van de poppenkraam stapten ze volgens een vast patroon precies tegelijk over het plateau om uiteindelijk terug te komen bij hun wachthuisjes. Daar kwam een soldaat hun plooitjes en franjes netjes hangen en de geintrigeerde kinderen van de trappen verwijderen.
Aangekomen in Kolonaki was er niet veel te doen. Oeps even vergeten dat het zondag was. De enige drukte werd veroorzaakt door een kerk die uitging, aan de kadootjes van de kerkgangers te zien, was er net een bruiloft geweest. Hmm, mijn opgekomen shop-till-you-drop verlangen moest ik dan toch maar bevredigen op de vlooienmarkt van Monesteraki. Tegen een uur of 3 werd het toch wel tijd voor een lunch. Lekker in het zonnetje, settelde ik mezelf op de hoek van een terras op de Plaka met een tonijn salade en een Retsina. Een oudere griek, behorende bij de Taverna, heette me hartelijk welkom met een handkus, gecharmeerd door de paar worden Grieks die ik uitte. Nadat ik later de rekening had gevraagd vroeg hij me zelfs nog uiteten. Ik dacht op de Taverna die avond, maar hij wilde ergens anders met me afspreken en vroeg zelfs mijn telefoonnummer, oude snoepert.
Na mijn shop woede te hebben gestilt op de Monesteraki (bijgaande nog een leuke foto, van hoe ze daar hun 2e hands servies presenteren. Op elk potje of pannetje een bordje, om weer een ander potje op te zetten.), kwam ik tegen de avond terecht op een terras aan de 'Apostolou Paniou'. Genietend van de laatste Griekse zon met de Acropolis veilig over mij wakend en met heerlijke bouzoukia muziek op de achtergrond.
'S Avonds in het hotel heb ik nog een bijzondere tekenfilm gekeken. Het ging over Holland in 1945, allemaal schaatsende mannekes. Grappig, daar veel Grieken nog nooit sneeuw hebben gezien, laat staan dat ze erover nadenken dat je op ijs kunt schaatsen. Het was echter wel Grieks gesproken dus toch moeilijk om te volgen.
Maandagochtend vroeg op om nog even de laatste inkopen te doen, lekkere kaasjes en een fles Mavro Daphne. Griekse wijn die ik alleen kende van de wijncursus.
Na letterlijk en figuurlijk afgezet te zijn door een taxi, begon ik weer aan mijn trip terug naar het normale leven... hmm gelukkig had ik nog een paar dagen vrij voordat de echte versnelling er weer werd ingezet.