Business travel in Romania

Het heeft even geduurd maar daar kwam ie dan toch: de langverwachte kennismakingsronde langs de fabrieken waarmee ik werk in Roemenie. De producten die ik ontwikkel voor de herenafdeling (colberts, pantalons en overhemden) laten we voor 99% produceren in Roemenie. In 4 dagen tijd heb ik met mijn collega Rob (techneut in hard en nieren en al zo'n 35 jaar in het vak), 4 van de 6 fabrieken bezocht die voor ons werken.
Zondagavond landden we in Bucharest, op weg naar het hotel riepen de internationale billboards je toe met reclames van de duurste keukens, interieur en hun 'Central Park'. In de stad reden we enige tijd later over de 'champs d'elysee' om op de grote rondonde de 'ark de triomf' te passeren. De sporen van het voorheen Romeinse Rijk beperkten zich verder tot de opera, het parlement en het presidentieel paleis. Veel panden van historische waarden zijn onder het regime van Chaucescu neergehaald.
Maandagochtendvroeg begaven we ons naar de eerste fabriek, die midden in de stad is gelegen. En enorm pand vol ' natuurlijke airconditioning' en openliggende bedrading op watergevoelige plekken. In de fabriek staan de machines wanordelijk opgesteld en slepen de verschillende producten die vervaardigd worden over de vloer. Er is geen effecient doorloopsysteem die de lappen stof moeten doorlopen om uiteindelijk een kledingstuk te worden. Efficientie is toch wel een van de key-words in productieland zou je zeggen. In de 'bunker' onderin het gebouw liggen de verschillende stoffen wanorderlijk opgestapeld en wordt er met de hand een stofcontrole gedaan op fouten en metrage. Redelijk verbaasd was ik, dat ik toch had geconstateerd dat de producten die uit deze fabriek aan onze kwaliteitseisen voldeden. De fabriek zelf echter, met zijn erbarmelijke omstandigheden vond ik niet WE-waardig. 'S middags om een uur of 3 begaven we ons met de auto zo'n 5 uur rijden verderop in Oderheie waar een fabriek gelegen is die ons businesspakken maakt. Een verademing toen ik 's avonds deze fabriek betrad. Computergestuurde cutters, goed beveiligde persapparatuur en de mooiste automaten voorzien van lasers, het was een genot om te zien dat het in dat land ook anders kon. De prijs van het product is er natuurlijk ook wel naar, reden voor WE om een deel van hun productie toch naar China te verplaatsen. Na de volgende dag dit slechte nieuws te hebben overgebracht aan de leiding aldaar, vervolgenden we onze weg naar Focsian. Rosca voelde als een echt familiebedrijf. Flexibel en een stuk vriendelijker. De mensen achter de machines lachten zelfs. Pas hier durfde ik het aan wat foto's van hen te maken. Met eenvoudige, goedkope middelen wisten ze toch bepaalde handigheidjes in te bouwen om efficienter te werk te gaan. Minder was wel het golfplaten pand waar ze in huisde, dat zomers zorgde dat de temperatuur binnen wel opliep tot zo'n..., wat zal het zijn, 45 graden? Maar wel de enige fabriek met een account manager. Mijn contact aldaar spreekt niet alleen Engels, ze heeft ook nog verstand van confectie. Tot slot kwamen we terecht in de fabriek die onze overhemden maakt. Rechtlijnig en overzichtelijk, wat wel logisch is als je alleen overhemden maakt, in een enorm pand. Ook weer leuke speeltjes als automatische oplegautomaten en zelfs een robot die de rollen stof aanleverend aan de oplegtafel. Op de snijafdeling kwam ik eindelijk de veilige 'malienkolder' handschoenen tegen die de snijders gebruiken om al hun vingers te behouden.
En, niet onbelangrijk, het allerfijnste hotel van die week, gelegen aan de donau met leuke live muziek tijdens het eten. Op het balkon van het restaurant genoten we van een welverdiende portie kaviaar met een Wodka. Hmm, opeens ben je op vakantie.