Witte Geit ?

Ik dacht even een weekendje helemaal niets te doen. Mocht ook wel weer eens tijd worden... en er zijn weer wat reisjes in het vooruitzicht. Toch kon ik het dit weekend weer niet laten.....

Zaterdagmiddag, een uur of 5. Ik had mijn dag besteed aan het effectief updaten van mij weblog, toen Susan belde. Ze zat in Breskens en was met Piet bootjes aan het shoppen. Bootje 2 voldeed niet meer, ze was toe aan een nieuwe uitdaging.
Uitgebreid vertelde ze me over wat ze allemaal gezien had, waarbij ik, als ervaren meevaarder, haar zo goed mogelijk van advies probeerde te dienen.
Toen.. opeens... ik hield het toch niet meer... zei ik ' ik kom wel ff langs'. Na het eten stapte ik in de auto voor een ritje van 2,5 uur om, rond 22.00 uur opgevangen te worden door Natasja, die meteen een roseetje voor me klaar had staan.
Na een kleine borrel bij Natas, nog een kleine borrel bij Piet. Ik kreeg alle foto's van de die dag bezochte boten te zien en al snel werd het besluit door Susan genomen, wat de boot van haar keuze werd.
Na nog wat verder blaten en brainstormen, werd er tevens een allesomvattende toepasselijke naam bedacht, voor de boot die snel een Brabantse eigenaresse zou krijgen ' Witte geit?'.

Rond 24 uur werd het tijd voor een feestje in de kroeg. Tja, in Bresjens is nou eenmaal altijd wat te doen. Dit keer was het 'the Bounty' die zijn deuren heropenden. Er speelde een band en al snel kwamen we oude en nieuwe bekenden tegen.
Zo was er Natan, onze favoriete ober. Nog wat foute, aangetrouwde familie van Susan en last but not least: Mona. DE vrouw achter de schermen bij Piet. Zij zorgt week in week uit voor Piet z'n huis en voor ons schone logeerbedden. Ze helpt Piet met het uitzoeken van het menu, wanneer hij weer eens gasten verwacht en is van alles op de hoogte. Ze kent ook mijn weblog al, dus het wordt wel eens tijd dat ze zichzelf hierop terug mag vinden. Mona, het was erg leuk je te ontmoeten!















Het werd een super lange en super gezellige avond, die eindigde toen de dag alweer begon. De vogeltjes gingen al fluiten en de eerste zonnestralen lieten zich zien, toen we eindelijk in ons mandje kropen.

Na wat uurtjes slapen, besloten we het ontbijt maar over te slaan omdat tegen 12 uur te vertrekken voor een overtreffelijke lunch in 1880. De champagne stond al klaar en de bekende gastheer en gastvrouw zouden ons weer de mooiste en lekkerste hapjes voorschotelen.






Na de lunch, 3 later, werd het wachten dan eindelijk beloond! We gingen, onderweg naar huis, naar de Witte Geit?. En voila! Hij staat haar goed, nietwaar?