Bubbels in Breskens, deel 2.

Ja hoor! Het was weer zover! De Kerst was achter de rug, Oudjaar in zicht, dus hoog tijd om weer naar Breskens te gaan!

Dit jaar ging de tocht een stuk sneller wegens het uitblijven van een dik pak sneeuw, maar ook wegens de suppersnelle Mascharati-nooit-hoe-hard-je-rijd-als-je-boven-de-tweehonderd uitkomt. Sjef de chauf wist het gaspendaal goed te gebruiken en bracht ons in 2,5 uur tijd naar ons vertrouwde vakantie adres.
Op het einde van de middag aangekomen, werden we opgewacht door onze vertrouwde vriend Piet met zijn vertrouwde hond Boris en de vertrouwde bubbels in de fles. De drie zekerheden die ons de gehele vakantie zouden blijven vergezellen.
Al snel hadden we onze plekjes gevonden rond het knapperende haardvuur en werden onze bevindingen en gemoedstoestanden van de afgelopen tijd met elkaar gedeeld.

De kokkels en de gamba’s werden dankbaar genoten, evenals van een volgend glas champagne.
Maar er was ook plaats voor serieuze gesprekken, die werden geleid door het doornemen van de Coachingskalende. Zo luide de oneliner van de vorige dag (ze lopen af en toe wat achter in Bresjens):
De waarheid doet vaak minder pijn dan iemand in het ongewisse laten.....
..... ..... ...... ....... ..... Ja denk daar maar es overna.

Maar natuurlijk werd nog veel meer gehapt: aan tafel gingen we verder met de stilton die al een tijd stond te marineren in de port, vis en champagne... en wijn...en port... en wisky (overigens niet door iedereen en in deze volgorde gedronken).
Want: Geniet en gij zult genoten worden! Vertelde de coachingskalender ons even later.








Na een uur of tien te hebben bijgekletst werd het voor de meisjes tijd om hun dromen te gaan dromen, want, zo hadden ze net geleerd; geld maak niet gelukkig, maar gelukkig maken ze geld... eh ik bedoel, maar dromen realiseren wel.
En de heren, die hadden het laatste restje uit de fles genomen en moesten dus de hond uitlaten.

Susan en ik waren echter nog lang niet door onze grapjes heen en zette het onderhoud nog even voort in de slaapkamer, afsluitend met de opmerking dat we ook nog maar wat voor de rest van weekend moesten bewaren.
Mascha lag er echter heel anders bij in de aangrenzende kamer. Steeds ongeruster werd ze, toen ze de heren maar niet thuis hoorde komen, bang dat ze ergens overvallen zouden zijn.
Overvallen waren ze zeker, door een drang naar wat mannentijd. Ze hadden zich tegoet gedaan aan het bezoeken van nog wat lokale kroegen. Tegen half 5 kwamen ze thuis, zodat Mascha ook eindelijk de slaap kon vatten.

Na 1 keer slapen mochten we elkaar al snel weer verwelkomen aan de ontbijttafel met broodjes uit de oven en eieren à la mama die Marjo en een glas champagne.
Na het eten werd er nog een uurtje of wat nagetafelt onder gezelschap van wat champagne om vervolgens Boris een plezier te doen en een lange, frisse wandeling te maken langs de kilometers lange Breskense boulevard.
Dankbaar waren we, toen we een half uurtje later eindelijk konden genieten van een hete koffie in de ‘Heeren van Amstel’ van Breskens. De band was nog niet aangetreden maar de aankondingen deed voorkomen dat dat niet lang meer zou duren.
Na de koffie werd het weer eens tijd om op te stappen en thuis lekker te gaan genieten van een glaasje bubbels. Al snel werd ons gezelschap uitgebreid met de weelderigste kapster van Breskens, onze eigen Natascha. Nog niet bij iedereen bekend trouwens, maar het duurde niet lang eer ze een eigen plek aan de tafel had ingenomen.
En ook niet veel later, werd ons lange wachten eindelijk beloond en drukten ook onze vrienden Wim en Lil op de voordeurbel. Het feest was kompleet! De champagne kon eindelijk open en de avonturen over hun leven op een zeilboot van de afgelopen maanden vlogen over tafel.

Nog voordat we met zijn allen naar het naburige restaurant zouden gaan voor het diner, werd het nodig gevonden ons een lesje Zeeuws bij te brengen. Er werd een makkelijke leermethode genomen, te weten het afspelen van een geluids-CD.
Er werd ons de geschiedenis bijgebracht van Kapitein Rooibos. Een legendarisch kapitein, in 1634 geboren op de Zaanslag 4, die vanwege zijn weelderige bos krullen, die rood van kleur waren zijn bijnaam kreeg ‘Kapitein Rooibos’.
Met zijn schip de ‘Lachende Zeelul’, bevoer hij alle oceanen en was hij de ondekker van onder andere Jokohama, Canada en Florida.
Als eerbetoon werd hij bezongen op de CD van de Lamaketta’s: ‘Pak me noo’.
Nog even het reffrein voor de liefhebbers:

Over de schelde,
En de noordzee.
Kapitein Rooibos,
De wind nam me mee.
Over d’oceanen,
Iedere zee.
Kapitein Rooibos,
Een dappere zeeuw.

















Nadat de stembanden schoor gezongen waren, werd het tijd onze magen te vullen in restaurant ‘Michiel de Ruijter’. Lekkere visjes en meer van hun voormalige zeegenoten werden dankbaar verorberd.
Na het eten werd ik uit mijn zoveelste dipje gehaald, doordat onze educatieve CD ook daar een plaatstje vond in de speler. De armen werden ineen gestoken en enthousiast deinden en zongen we mee met de pasgeleerde teksten over eerdergenoemde kapitein. Alleen de exclusieve aanwezigheid van spotjes, weerhield ons ervan ook nog in de lampen te gaan hangen!
In plaats daarvan, was er wel even tijd voor een kleine St. Tropez photoshoot:

Na het feestelijk diner werd de hoofddame van ons gezelschap verrast met een gouden fles champagne, aangeboden door het huis. Licht in verlegendheid gebracht door dit geschenk, nodigde ze ons meteen uit de volgende dag een laatste glaasje bubbels te komen drinken in haar luxe appartement aan de Schelde (de Wester in dit geval).
Maar eerst was het tijd om na het eten nog een laatste afzakkertje te halen bij Piet thuis. Geteisterd door vermoeidheid, besloot ik zachtjes mijn snor te drukken en kroop al snel mijn bedje in. In slaap gezongen door het geroezemoes uit de huiskamer beneden.

Na nog een keer slapen was het inmiddels oudjaar geworden. Het laatste ochtendmaal werd genoten, zonder champagne dit keer. Alle spulletjes werden bijeen gezocht en met een brok in ons keel moesten we afscheid nemen van Piet en Boris, die besloten hadden niet mee te gaan naar de laatste gelegenheid: koffie drinken met bubbels bij Wim en Lil.
In hun appartement, konden we het niet laten, nogmaals van een kleine rondleiding te genieten. De mooiste schippersspullen en nautische details maakten deel uit van hun inrichting. Inclusief sterrekijker, waarmee je een blik op Terneuzen kon werpen, helemaal aan de overkant van de Schelde.

Na koffie met gebak en de beloofde champagne met de lekkerste garnalen die je ooit geproefd hebt, werd toch echt tijd om in de Mascharatie te klimmen en koers te maken naar terug naar Nederland. Die avond zouden we alle vier weer fris van de partij zijn op het Gypsy feest, ter afsluiting van het jaar 2006.

Solong Breskens! Tot volgend jaar!