Sail 2005 part I
Boortje-2 lag al even te water, maar er was nog weinig gebruik gemaakt van zijn capaciteiten daar het weer het wat liet afweten. Maar de ultieme gelegenheid voor een eerste serieuze afvaart bood zich aan: Sail 2005. Die donderdag werden er plannen gesmeed om 's avonds het 5- jaarlijkse evenement te gaan bezoeken. Susan had nog wat kadootjes gekregen op haar verjaardag om de boot wat op te leuken, dus we zouden eerst wat klussen alvorens het vuurwerk in de stad op te gaan zoeken. Mijn werk nam echter wat meer tijd in beslag dan verwacht, waardoor Susan, in afwachting van mijn komst, zelf de klusschoenen maar aantrok. Blij verrast was ik, toen ik aankwam en zag dat ze de boot al had voorzien van handige kikkers en een nieuwe vlaggenstokhouder. Nu konden we op professionele manier de lijnen laten vieren en aanleggen. Maar heb je echter een goeie boot, dan laat de motor het natuurlijk weer afweten, zo bleek even later. Onder lichte druk van Susan, die vond dat ik me als zus van mijn broers moest laten gelden, schroefden we de motor her en der wat open (waar is die handige buurman als je hem nodig hebt). Al snel concludeerde ik dat we de zaterdag erop maar weer eens langs de Bootje-2 motorgarage moesten. Om ons, in afwachting van Gladys (potentiele Bakker), toch maar wat te vermaken, zijn we al roeiend gaan boeien vissen. Met een vangst van slechts 1 smoezelig wit stootwilletje, meerden 
we aan aan de overkant van de gracht om daar in het zonnetje een eerste flesje open te trekken. Hadden we meteen wat tijd voor een fotoreportage om onszelf op bootje-2 te vereeuwigen. Kijk ook eens hoe die picknickmand hem staat? Een geschenk van Sabine, schoonzus en vriendin, die waarschijnlijk geen idee heeft wat deze mand al heeft meegemaakt. Als picknickmanden oren hadden... Met de komst van Gladys, werd onze domper over de dienstweigerende motor al snel naar de achtergrond gedreven. Met haar gebruikelijke stortvloed aan woorden vertelde ze honderduit over haar Turkse vakantie, waar ze net van terug was gekomen. Onze ogen uitstekend met haar negroide huidskleur. Even later kwam er eindelijk de hulp van een buurman. Welliswaar vanaf de overkant waar hij vanaf zijn balkon riep wat er loos was met het motortje. Maar toen Susan een kleine demonstratie wilde geven om het probleem te laten zien, sloeg de motor ineens aan. We zijn nog in conclaaf of het echt de helende krachten van de buurman waren of toch die van Gladys. Snel gooiden we de trossen los en gingen in volle vaart op weg naar het onszelf beloofde Sale-vuurwerk. Onderweg was er nog een klein oponthoud, de dames moesten plassen. We legden aan bij een van de vaste plas-pauze-vlonders, waar je in no-time een toilet kon bereiken. Nadat het mijn beurt was, vond ik dames alweer in gezelschap van 2 jonge mannen. 1 ervan was zowaar een buur van me. Susan deed nog even aan kikker-vissen en nadat ik de kikker had gezoend en er geen prins uit kwam, hebben we onze tocht voortgezet. Enige tijd later, toen we het binnen-IJ wilde inslaan, kwam ons echter een horde boten tegemoet... te laat! Balen! Het vuurwerk was net afgelopen. Dan nog maar een rondje over de grachten. Er werden contacten gelegd met wat stuurlui aan wal om een pilsje te pakken Festina Lente. Eenmaal daar aangekomen was het toch wat laat om aan wal te gaan, de plicht van werk de volgende dag riep ons. Gladys, een Toos, heeft voor ons de honeurs waargenomen en het lukte ons toch weer om 
pas om een uur of 2 's nachts weer thuis te zijn. Volgende keer zetten we echt de wekker. Bijgaande nog even een kleine show van de waterproof wijnglazen die mooi paste bij de nog te installeren glazenhouders en de wannahave wijnfleshouder.
we aan aan de overkant van de gracht om daar in het zonnetje een eerste flesje open te trekken. Hadden we meteen wat tijd voor een fotoreportage om onszelf op bootje-2 te vereeuwigen. Kijk ook eens hoe die picknickmand hem staat? Een geschenk van Sabine, schoonzus en vriendin, die waarschijnlijk geen idee heeft wat deze mand al heeft meegemaakt. Als picknickmanden oren hadden... Met de komst van Gladys, werd onze domper over de dienstweigerende motor al snel naar de achtergrond gedreven. Met haar gebruikelijke stortvloed aan woorden vertelde ze honderduit over haar Turkse vakantie, waar ze net van terug was gekomen. Onze ogen uitstekend met haar negroide huidskleur. Even later kwam er eindelijk de hulp van een buurman. Welliswaar vanaf de overkant waar hij vanaf zijn balkon riep wat er loos was met het motortje. Maar toen Susan een kleine demonstratie wilde geven om het probleem te laten zien, sloeg de motor ineens aan. We zijn nog in conclaaf of het echt de helende krachten van de buurman waren of toch die van Gladys. Snel gooiden we de trossen los en gingen in volle vaart op weg naar het onszelf beloofde Sale-vuurwerk. Onderweg was er nog een klein oponthoud, de dames moesten plassen. We legden aan bij een van de vaste plas-pauze-vlonders, waar je in no-time een toilet kon bereiken. Nadat het mijn beurt was, vond ik dames alweer in gezelschap van 2 jonge mannen. 1 ervan was zowaar een buur van me. Susan deed nog even aan kikker-vissen en nadat ik de kikker had gezoend en er geen prins uit kwam, hebben we onze tocht voortgezet. Enige tijd later, toen we het binnen-IJ wilde inslaan, kwam ons echter een horde boten tegemoet... te laat! Balen! Het vuurwerk was net afgelopen. Dan nog maar een rondje over de grachten. Er werden contacten gelegd met wat stuurlui aan wal om een pilsje te pakken Festina Lente. Eenmaal daar aangekomen was het toch wat laat om aan wal te gaan, de plicht van werk de volgende dag riep ons. Gladys, een Toos, heeft voor ons de honeurs waargenomen en het lukte ons toch weer om 
pas om een uur of 2 's nachts weer thuis te zijn. Volgende keer zetten we echt de wekker. Bijgaande nog even een kleine show van de waterproof wijnglazen die mooi paste bij de nog te installeren glazenhouders en de wannahave wijnfleshouder.
posted by Marjo @ 2:16 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home