INMEMORIAM

Vrijdagochtend 11.00 uur, ik zal het nooit meer vergeten. De telefoon gaat... Susan. Ze heeft een treurige mededeling. Haar allerdierbaarste Bootje-2... is gestolen!
Onstelt zakte ik neer op de bank na het horen van dit bericht.
Het onzinkbare, vederlichte, onderhoudsvriendelijke bootje, dat ons overal mee naar toenam zonder ook maar 1 keer een kik te geven... was ons ontnomen. Een pijnlijke lege plek achterlatend in de gracht voor haar raam. En we wilde haar die ochtend juist eens verrassen met een onderhoudsbeurt.
Ja ook mij doet het pijn. Ik rouw mee, alsof het mijn eigen bootje was.
En dan kwam je ook nog eens tot de ontdekking dat ze niet eens een behoorlijk foto had van haar Bootje-2. Geen kiekje dat ze ter nadachtenis op haar nachtkastje kan zetten om er af en toe eens naar te kijken. Hier zie je alles wat ik heb, helaas komt Bootje-2 niet helemaal tot zijn recht... maar, zeg eerlijk, stond ze me niet goed?