Koninginnedag-date

Ik zal niet snel een verhaal uit de doeken doen over mijn date's in Amsterdam. Maar dit is er toch wel 1 die in de boeken kan. Inclusief fotomateriaal van de jongen in kwestie. Ik vond de foto anoniem genoeg, maar voor de dames die hem hierna toch op straat herkennen, je bent gewaarschuwd door het volgende verhaal.
Het begon allemaal op de middag van Koninginnendag. Ik vertoefde met een groepje vrienden voor een podium in de Jordaan. Je kent het wel, dansen, kletsen, biertje, iedereen gezellig. Onder 1 van de feestgangers was een jongen, laten we hem Joost noemen. Gezellig manneke die Joost, leuke verhalen gedeeld. Over Griekenland bijvoorbeeld, scoort bij mij natuurlijk wel punten. Telefoonnummers uitgewisseld en ieder ons weegs gegaan aan het einde van de middag. Nog wat sms'jes over en weer, weekend er op gaan zeilen in Friesland en er verder niet echt meer aan gedacht.
Een tijdje later nam hij toch weer contact op en we spraken af. Ik weet nog dat hij humor had, maar hoe zag ie er ook weer uit...? In ieder geval niet zoveel haar zoals je ziet. De date werd geplanned op een vrijdagavond in een kroegje bij mij in de buurt. Op weg naar de kroeg belde hij dat ie wat later kwam, want had de tram gemist... Nog steeds niets aan de hand... Dus, al wetend dat hij wat later kwam, nam ik een biertje en probeerde me zo nonchalant mogelijk op te stellen in de kroeg. Aan de bar 2 exemplaren van het andere geslacht die klaarblijkelijk in eenzelfde situatie verkeerde. Goh, wien's zou er als eerste komen opdagen, dacht ik nog. De eerste opgever was er echter sneller.
De volgende tram passeerde de kroeg, maar ik herkende er nog steeds niemand uit. Mijn glas raakte leeg, toch eerst maar even de telefooncheck voordat ik een tweede bestelde. He, een berichtje: 'Sorry ik ben weer op de terugweg, mijn vriendin is er achter gekomen en is nu haar spullen aan het pakken.'
Huh? What? Heb ik weer! Hevig vloekend stapte ik op mijn fiets terug naar huis, in totale zelfmedelijden dat uitgerekend mij dit weer moet overkomen. Eenmaal thuisgekomen kreeg mijn humeur plots een totaal andere wending... Telefoon... Joost...
Zo, alles weer goed thuis? Uhh, nee je spreekt met -piep-, zijn vriendin. Wat? Nee joh, wat moet ik daar mee? Ze belde me om me te informeren dat Joost weer beschikbaar was als ik nog interresse had. Het is een schat van een jongen, geweldig vond ze hem. Ze was hem echt aan het verkopen. Er was echter een klein detail: niet te vertrouwen dus.
Hmm, deze liet ik toch maar liever passeren. We hebben nog wat verder gekletst, kwamen er achter dat we veel gemeen hadden en hebben aan het eind van het gesprek nummers uitgewisseld om een keer uit te gaan.
We hebben natuurlijk geen contact meer gehad, maar die avond ben ik gaan slapen met een big smile on my face!